‘‘अरे, चकुलो तर चुकलो. आपला जीव तरी वांचला! हा समोर दिसणारा पर्वत आपल्या राज्यांतच तर आहे’’ आणखी एक दूत म्हणाला. ‘‘हो, तुमच्या राज्यांतच आहे. तुम्ही कदंब राजाचे दूत आहात का? ठीक आहे. चला माझ्यासोबत. मी कुंतल राज्याच्या सीमेवरील शिपाई आहे. तो समोरचा महावृक्ष कुंतल व कदंब राज्यांच्या सीमारेषेवरच आहे. तिथे उभे राहून तुम्ही खाली पाहिले, तर पुढचा रस्ता स्पष्टपणे दिसेल’’ शिपाई म्हणाला. शिपाई रस्ता दाखवूं लागला व त्याच्यामागून दूतांनी आपली घोडी नेली. सर्वजण त्या महावृक्षाजवळ पोचले. तिथे आणखी एक सैनिक तलवार घेऊन उभा होता. इतक्यांत वरून दोन दोरीचे फांस आले व ते दोन दूतांच्या गळ्यांत पडले. ते दोघे ज्या घोड्यांवर बसले होते, ती घोडी पुढे निघून गेली. हातांत तलवार असलेल्या शिपायाने धूमक व सोमकला बांधलेली दोरी तोडली. इतर दोन्ही दूत भीतीने किंचाळत, कशीबशी घोडी सांभाळत पर्वताच्या दिशेने धावले आणि ज्यांच्या गळ्यात फांस पडला होता. ते क्षणभरच ओरडले नि मग फांदीला लटकले. ‘‘पळणार्या त्या दोघांना, ते ओढ्याजवळ पोंचण्यापूर्वीच पकडा.’’ कोणीतरी ओरडले. ताबडतोब झाडांमागून कुंतल देशाचे सैनिक बाहेर आले आणि ते कदंब राज्याच्या दूतांवर बाणांचा वर्षाव करू लागले. (क्रमशः)
|
|
|
